پایگاه جامع فرق، ادیان و مذاهب_ در کتب اهل‌سنت، که همه‌ی احادیث آن را صحیح می‌دانند، روایتی نقل شده که معنای آن، توهین به پیامبر اکرم(ص) است؛ نقل کرده‌اند که پیامبر(ص)، صدای فردی را که در مسجد بود، از خانه شنید و فرمود: «خدا او را رحمت کند! آیاتی که من فراموش کرده بودم، به یادم آورد.»

این گزارش مخالف قرآن است؛ خداوند در مکه چنین نازل کرد: «سَنُقْرِئُكَ فَلَا تَنْسَى»؛ ما بر تو آیات را خواهیم خواند و تو هرگز فراموش نخواهی کرد.

چگونه ممکن است پیامبر(ص)، آیات قرآن را فراموش کند و قرائت یکی از مسلمانان باعث شود پیامبر به یاد آوَرَد؟

اگر این نسبت را درست بدانیم، از کجا معلوم است که آیاتِ دیگر را فراموش نکرده است؟

عجیب است که شارحانِ این کتاب، به جای دفاع از حریم پیامبر(ص) در برابر این نسبت ناروا، در پی توجیه برآمده‌اند!

چرا برای حفظ اعتبارِ یک کتاب حدیثی، باید به پیامبر(ص) چنین توهینی کرد که با آیه صریحِ قرآن در تضاد است؟!

آقایان اهل سنت! آیا وقتِ آن نرسیده که با استفاده از آموزه‌های قرآن، روایاتی که صحیح می‌پندارید، نقد کنید؟!