پایگاه جامع فرق، ادیان و مذاهب_ در کتاب‌های معتبر اهل سنت، روایتی نقل شده که پیامبر اکرم(ص) را به فراموشی در نماز متهم می‌کند؛ روایت را ابوهریره نقل می‌کند که پیامبر(ص) بعد از دو رکعت، نمازشان را سلام دادند و بلند شده و جلوی مسجد ایستادند؛ عده‌ای به سرعت مسجد را ترک کردند و گفتند نماز کوتاه شده، ابوبکر و عمر هم ترسیدند از رسول خدا(ص) سؤال کُنَند؛ اما مردی به نام «ذوالیدین» می‌پرسد: «نماز مگر کوتاه شده است؟» پیامبر(ص) می‌‌فرماید: نه! مگر من چند رکعت خواندم؟! مردم می‌گویَند: دو رکعت! پیامبر(ص) نماز را تکمیل می‌کُنَند و سپس دو سجده بجا می‌آورند!

در این گزارش توهین‌آمیز، مشکل بزرگی وجود دارد:

اینکه معلوم نیست ذوالیدین کیست؛ اگر «ذوالشمالین» باشد، در جنگ بدر شهید شده و ابوهریره نمی‌توانسته شاهد ماجرا باشد و اگر فرد دیگری باشد و این اتفاق، مربوط به سال‌های آخر عمر پیامبر(ص) باشد، حکم صحبت کردن در وسط نماز، این است که باعث بطلان نماز می‌شود!

علمای بزرگ اهل‌سنت هم نتوانسته‌اند جواب قانع‌کننده‌ای برای این تناقض پیدا کنند!

معلوم هم نیست که حکم مأمومین در این نماز چه می‌شود؛ چون در حدیث آمده که پیامبر(ص) نماز خود را تکمیل کرد!

آقایان اهل‌سنت! چرا با قبول یک روایت متناقض، جایگاه پیامبر(ص) را زیر سؤال می‌برید؟! علمای شما مثل سیوطی و قُرطُبی می‌گویند: «پذیرش فراموشی از پیامبر(ص)، مَحال است و با شخصیت حضرت سازگار نیست».