پایگاه جامع فرق، ادیان و مذاهب_ در کتاب‌های حدیثی اهل‌سنت، روایاتی وجود دارد که توهین به مقام پیامبر(ص) تلقی می‌شود.

یکی از این موارد، روایتی است که پیامبر(ص) به جمع زنان و کودکانی که دف می‌زنند و آواز می‌خوانند، برخورد می‌کند. آنان می‌گویند: «ما زنان بنی‌نجار هستیم، پیامبر(ص) چه همسایه خوبی است.» پیامبر در پاسخ می‌فرماید: «خدا می‌داند که من شما را دوست دارم!»

و در حدیث دیگری، زنی نذر کرده بر سر پیامبر(ص) دف بزند و حضرت اجازه می‌دهند. ابوبکر، عثمان و حضرت علی(ع) می‌آیند و او همچنان می‌نوازد؛ اما با ورود عمر، او دف را زیر پای خود می‌گذارد.

پیامبر(ص) می‌فرماید: «ای عمر! شیطان از تو می‌ترسد!»

این روایات، پرسش‌هایی اساسی مطرح می‌کند:

آیا پیامبری که خود مظهر اعتدال و هدایت است، تشویق به غِنا و لَهو می‌کند؟!

آیا عملی که پیامبر(ص)، ظاهراً به آن تشویق کرده، کار شیطانی به‌حساب می‌آید؟!

آیا این روایات، با معنای واقعی «نهی از منکر» و سیره پیامبر(ص) همخوانی دارد؟!

آقایان اهل سنت! چرا این گزارشات جعلی، که تصویری دور از شخصیت اخلاقی و الهی پیامبر(ص) ارائه می‌دهند را می‌پذیرید؟!