پایگاه جامع فرق، ادیان و مذاهب_ یکی از سفارش‌های مهم پیامبر اکرم(ص) به یارانشان، رعایت ظاهر و حفظ حریم شرعی در مَنظرِ مردم بود.

پیامبر(ص) تأکید می‌کردند که مسلمان، به‌ویژه در فضای عمومی، باید وقار و عفاف را حفظ کند و از بی‌مبالاتی بپرهیزد.

در روایات معتبر اهل‌سنت آمده که پیامبر، مَعْمَر را در بازار دید، در حالی‌که رانَش آشکار بود. فرمود: «ای معمر! رانَت را بپوشان؛ مگر نمی‌دانی رانِ مرد، عورت محسوب می‌شود؟!»

این مسئله تا آنجا اهمیت داشت که برخی علمای حدیث، اگر یک راوی، چنین رفتاری را عَلَنی انجام می‌داد، او را شایسته نقل حدیث نمی‌دانستند.

شعبة بن حجاج می‌گوید وقتی دیدم ابوزبیر، رانَش را آشکار کرده و به تذکرم توجهی نکرد، از او روایت نقل نکردم.

حال پرسش اینجاست:

اگر آشکار بودن ران، برای یک راوی حدیث، عملی ناپسند و موجب سقوط اعتبار اوست، آیا می‌توان چنین رفتاری را به پیامبر اکرم نسبت داد؟!

در برخی نقل‌ها آمده است که ران پیامبر(ص) در حضور برخی اصحاب، آشکار بوده و هنگام ورود عثمان، خود را پوشاندند و فرمودند: «آیا از کسی که فرشتگان از او حیا می‌کنند، حیا نکنم؟!»

اگر پیامبر(ص) به دیگران دستور به پوشاندن می‌دهد و این کار، ناپسند است و موجب بی‌اعتباری راوی حدیث می‌شود، پس چگونه می‌توان چنین عملی را به خودِ پیامبر(ص) نسبت داد؟