پایگاه جامع فرق، ادیان و مذاهب_ در کتاب‌های رجال نقل شده است: جریر بن عبدالحمید می‌گوید نزد «سَمّاکِ بن حَرب» رفتم؛ دیدم ایستاده ادرار می‌کند. از همان‌جا برگشتم و گفتم: عقلش را از دست داده و دیگر از او حدیثی نقل نکردم.

حتی در شرح صحیح مسلم آمده که برخی علما، شهادت کسی را که ایستاده ادرار می‌کرد، نمی‌پذیرفتند.

یعنی این عمل در نگاه آنان، چنان قبیح بود که می‌توانست راوی حدیث را از اعتبار ساقط کند.

اما در همان منابع، نقل شده که این کار، از برخی صحابه همچون عمر، ابن‌عمر، زید بن ثابت و دیگران سَر زده است.

حتی در صحیح بخاری و مسلم آمده که پیامبر اکرم در موقعیتی، ایستاده ادرار کردند و سپس وضو گرفتند.

اینجا یک پرسش جدی شکل می‌گیرد:

اگر این عمل، موجب سقوطِ عدالتِ راوی می‌شود، پس درباره کسانی‌که چنین چیزی به آنان نسبت داده شده، چه باید گفت؟

و آیا نسبت دادن چنین امری به پیامبر خدا، نیازمند دقت و تأمل بیشتر نیست؟!

در نقل تاریخ و حدیث، تناقض‌ها را باید دید، و با تأمل درباره‌شان، به صحیح نبودن برخی گزارشات، پی بُرد.