پایگاه جامع فرق، ادیان و مذاهب_ معاویه مردم شام را طوری تربیت کرده بود که با امیرالمؤمنین دشمنی کنند و دشنام دادن به حضرت علی(ع) بینشان عادی شده بود؛ این رفتار حتی تا چهل سال بعد معاویه هم انجام می‌شد.

احمد بن شُعیب نَسائی، از بزرگان اهل‌سنت و نویسنده «سنن نسائی»، وقتی به شام رفت و این فضا را دید، ناراحت شد و کتابی درباره فضائل امیرالمؤمنین نوشت که به نام «خصائص امیرالمؤمنین» شناخته می‌شود. او این فضائل را برای مردم نقل می‌کرد، مردم دمشق به او گفتند: از فضایل معاویه هم بگو! با کنایه گفت: جز این حدیث چیزی نمی‌داند که پیامبر درباره او فرمود: «لا اَشبَعَ اللهُ بَطنَه». پيامبر چند بار به دنبال معاويه فرستاد، ولى در هر بار، فرستاده پيامبر برگشت و گفت: مشغول غذا خوردن است، آن وقت پيامبر فرمود: خداوند شكمش را سير نكند! یعنی معاویه، هیچ فضیلتی ندارد، بلکه پیامبر(ص) او را نفرین کرد.

مردم دمشق که تحت تأثیر فرهنگ معاویه بودند، از این سخن خشمگین شدند، آن‌قدر نسائی را زدند که چند روز بعد، بر اثر همان ضربات، از دنیا رفت.