عزاداری اهل سنت در عاشورا، اگر وهابیت...

  • 1398/07/11 - 12:26
عبدالجلیل رازی، در کتاب خود نام گروهی از واعظان و مرثیه سرایان نامدار اهل سنت را که در عزای امام حسین به وعظ می‌پرداخته‌اند را ذکر می‌کند و می‌نویسد: «شیعه به این جزع و فزع مخصوص نیست، بلکه در بلاد مسلمین، اصحاب شافعی و حنفی و فحول علمای اهل سنت مثل غزنوی، خجندی، امیر عبادی، خواجه هسنجانی، خواجه ابوالفضائل مشاط، سمعانیان، ابوالمعالی جوینی، نزاری و ... همگی در موسم عاشورا، این تعزیت را برگزار می‌کردند.»

عزاداری و مرثیه‌سرایی طبق روایات وارده از کتب فریقین از صدر اسلام معمول و مرسوم بوده است و هر گروه، فرقه و مذهبی بر اساس آداب و فرهنگ خاص مناطق خود سوگواری می‌کرده‌اند. اهل سنت نیز به اهل بیت پیامبر اکرم علاقمند هستند و در عزاداری برای امام حسین (علیه‌السلام) نه تنها مرثیه و اشعار می‌سرایند، بلکه به سر و سینه می‌زنند و شربت و آب و اطعام در میان عزاداران حسینی، پخش می‌کنند، گاهی به‌طور مستقل و بعضاً به صورت همیاری با دیگران، توسط نذر و نیازی که انجام می‌دهند، به بانیان مجالس عزاداری امام حسین (علیه‌السلام) کمک می‌کنند، که این رویه از قدیم الایام معمول بوده است. اگر چه به خاطر تبلیغات سوء برخی از مخالفان و بدخواهانی مانند فرقه ضاله‌ی وهابیت که همواره در جهت تفرقه بین مسلمانان تلاش می‌کنند تا این‌گونه مجالس را شرک و کفر و بدعت معرفی کنند تا برگزار نشود، اما باز حضور در این مجالس، گویای این واقعیت از طرف آن‌هاست که اهل سنت نیز از شهادت فرزند پیامبرشان بسیار ناراحت و محزون هستند و در ایام عاشورا به عزاداری و بیان حادثه و وقایع تلخ و جانسوز آن می‌پردازند. چرا که معتقدند هم‌نوا شدن با پیامبر اکرم و دخترش فاطمه زهرا (سلام‌الله‌علیها) نوعی تعظیم شعائر و جهت تکریم و احترام به خود آن‌هاست.
مثلاً عبدالجلیل رازی، در کتاب خود که در سال 560 هجری تألیف شده، نام گروهی از واعظان و مرثیه سرایان نامدار اهل سنت را که در عزاداری برای امام حسین (علیه‌السلام) به وعظ و... می‌پرداخته‌اند و گریه می‌کردند را ذکر می‌کند و می‌نویسد: «شیعه به این جزع و فزع مخصوص نیست، بلکه در همه‌ی بلاد مسلمین، اصحاب شافعی و حنفی و فحول علمای اهل سنت مثل غزنوی، خجندی، امیر عبادی، خواجه هسنجانی، خواجه ابوالفضائل مشاط، سمعانیان، ابوالمعالی جوینی، نزاری و ... همگی در موسم عاشورا، این تعزیت را با جزع و نوحه سرایی و اشک و آه برگزار می‌کردند...»[1]
او در همین کتاب می‌نویسد: «... این سنت، آن‌جا بدعت است که بر علی و حسین لعنت کنند و بر معاویه و یزید صلوات فرستند و گرنه در بلاد اسلامی کسی کور و کر نیست، چرا که می‌شنوند و می‌بینند که حنفی و شافعی، شیعه و سنی عزاداری می‌کنند... کشندگان حسین، مروانی، سفیانی، و اموی بودند... شیعیان نسبت به مجالس حسینی دلیرتر و راغب‌تر هستند.»[2] و در جای دیگری از این کتاب می‌نویسد: «اگر مراثی بر شهدای کربلا عیب و نقص است، پس این عیب، اول بر ابوحنیفه و شافعی و اصحاب ایشان است که آن را برگزار می‌کردند و بعضاً اشعاری را سروده‌اند و مطالبی را بر آن واقعه بیان کرده‌اند، آن‌گاه برای ما عیب خواهد بود.»[3] و در نهایت، نام یک‌یک فحول علمای اهل سنت را در این کتاب می‌آورد که نام برخی را در این مختصر مقاله آوردیم که با خصوصیاتی که مرتبط با عزاداری برای امام حسین (علیه‎السلام) است به عزاداری می‌پرداختند و دیدگاه خود را نسبت به آن بیان داشته‌اند. مثلاً از باب نمونه:
امیر عبادی که علامه زمان خود در آن روزگاران بوده است و در عصر خلافت المقتفی لامرالله می‌زیسته؛ از او پرسیدند فردا عاشورا است و تو درباره‌ی معاویه چه می‌گویی؟ او جواب نداد، چندبار سؤال کردند، باز جواب نداد، تا این‌که از سؤال کننده پرسید، تو سؤال مبهمی می‌پرسی! و من نمی‌دانم که از کدام معاویه سؤال می‌کنی؟ این معاویه را که پدرش دندان مصطفی بشکست و مادرش جگر حمزه، عموی پیامبر را به دندان گرفت و بیست و اندی بار تیغ به روی علی (علیه‌السلام) کشید و پسرش یزید سر حسین فرزند پیامبر را برید، از این معاویه سؤال می‌کنی؟ ای مسلمانان! شما درباره‌ی این معاویه چه می‌گویید؟ مردم در حضور خلیفه، که حنفی و شافعی مذهب بودند، زبان به لعن و نفرین معاویه برگشودند...»[4] تو خود از این مجمل کلام مفصل خوان

پی‌نوشت:

[1]. النقض، عبدالجلیل رازی، نشر چاپخانه سپهر، تهران، ایران، ص592.
[2]. همان، ص592-593.
[3]. همان، ص597.
[4]. همان، ص372-373.

تولیدی

افزودن نظر جدید

CAPTCHA
لطفا به این سوال امنیتی پاسخ دهید.
Fill in the blank.