دلیل عزاداری و گریه شیعیان برای امام حسین(ع) چیست؟

  • 1399/05/31 - 10:12
روایات بسیاری درباره عزاداری و گریه کردن برای امام حسین در منابع شیعه ذکر شده، ازجمله روایت امام صادق (علیه‌السلام): «افرادى كه فوق العاده گريه كردند، پنج نفرند،... و گریه امام سجاد به خاطر شهادت مظلومانه پدر بزرگوارشان، ...» و نیز فرمودند: «هر گریه‌ای در مصائب مکروه است، مگر گریه برای امام حسین.»

عزاداری و گریه کردن برای امام حسین (علیه‌السلام) در روایات شیعه، امری جایز، بلکه بافضیلت است و روایات بسیاری در این موضوع در منابع شیعه ذکر گردیده و یافت می‌شود؛ به همین خاطر شیعیان به دستور صریح امامان معصوم خود و آگاهی از اصل قضیه و تبعیت از ایشان، از این فیض الهی که خود یک تعظیم و تکریم و بزرگداشت است، پیروی می‌کنند تا علاوه بر ثواب و پاداش اخروی که درباره‌ی آن گفته شد، روحیه ظلم ستیزی و مبارزه با ستمگران و شهادت در مقابل تمام مکتب‌های مخالف که در برابر شیعه صف‌آرایی کردند شکل بگیرد و این‌گونه روحیه چیزی نیست جز مرثیه، مدیحه‌سرایی، زیارت، گریه و عزاداری بر مصائب اهل بیت پیامبر خصوصاً برای امام حسین (علیه‌السلام) به جهت خنثی کردن تلاش دشمنان که سعی می‌کردند نام او را از بین ببرند که موفق نشدند.
و اما آن روایات وارده عبارتند از:
امام صادق (علیه‌السلام) فرمودند: «افرادى كه فوق العاده گريه كردند، پنج نفرند... و گریه امام سجاد به خاطر شهادت مظلومانه پدر بزرگوارش، حسین بن علی بود...»[1] که مدت آن در بعضی از روایات ده سال و در برخی دیگر بیش از سی سال بوده است.» و نیز فرمودند: «هر گریه‌ای در مصائب مکروه است، مگر گریه برای امام حسین.»[2] یعنی ترک صبر و جزع کردن در مصائب، اجر و پاداش انسان را از بین می‌برد، مگر گریه برای امام حسین که استثناء شده است، و پیامبر اکرم به دخترشان فاطمه فرمودند: «هر چشمی در قیامت گریان است جز چشمی که بر حسین گریه کند، آن چشم همیشه خندان و به نعمت‎های بهشتی بشارت داده می‌شود.»[3] هم‌چنین از امام رضا (علیه‌السلام) وارد شده است که فرمودند: «کسی‌که مصیبت‌هایی را بر ما وارد شده به یاد آورد و بر آن گریه کند، در قیامت همراه ما خواهد بود، کسی‌که به یاد مصائب ما گریه کند و دیگران را بگریاند، چشمان او روزی که همه‌ی چشمها گریانند، گریان نخواهد بود و کسی‌که در جلسه‌ای بنشیند که در آن جلسه، امر ما احیا و برپا می‌شود، دل او در روزی که دل‌ها می‌میرد، زنده می‌شود و نمی‌میرد.»[4]
بنابراین عزاداری برای سرور و سالار شهیدان، امام حسین (علیه‌السلام) و اهل بیت پیامبر (علیهم‌السلام)، گرچه خود نوعی جهاد و تعظیم شعائر الهی قلمداد می‌شود، اما عقیده بر لزوم محبت به آنان طبق نص صریح قرآن، «آیه مودة» از اساس و ارکان دین اسلام است که باید به آن ملتزم بود، لذا از مصادیق جهاد و احیاء دین اسلام به‌شمار می‌آید و بس.

پی‌نوشت:

[1]. «البکائون خمسه، آدم، یعقوب، یوسف، فاطمه بنت محمد و علی بن الحسین...» وسائل الشیعه، شیخ حرّ عاملی، مکتبه الاسلامیه، تهران، ایران، باب جواز البکاء علی المیت و المصیبه، ج12 ص922.
[2]. «کل الجزع و البکاء مکروه سوی الجزع و البکاء علی الحسین.» بحار الانوار، علامه مجلسی، موسسه الوفاء، بیروت،لبنان، باب جواز و البکاء...، ج44 ص280.
[3]. «کل عین باکیه الا عین بکت علی مصاب الحسین فانها ضاحکه مستبشره بنعیم الجنه.» بحار الانوار، علامه مجلسی، ج44 ص293.
[4]. «من تذکر مصابنا و بکی لما ارتکب منّا، کان معنا فی درجتنا یوم القیامه، و من ذکر بمصابنا فبکی و أبکی لم تبک عینه یوم تبکی العیون و من جلس مجلساً یحیی فیه أمرنا لم یمت قلبه بم تموت القلوب.» بحار الانوار، علامه مجلسی، ج44 ص278.

تولیدی

افزودن نظر جدید

CAPTCHA
لطفا به این سوال امنیتی پاسخ دهید.
Fill in the blank.