رد اشکال محمد بن عبدالوهاب در مورد نماز شیعه

  • 1398/06/16 - 15:04
محمد بن عبدالوهاب می‌نویسد: «از کارهای شیعه، ترک نماز جمعه و جماعت است؛ ترک آمین گفتن پشت سر امام جماعت در نماز است و ترک «سلام» برای پایان نماز.» جواب: شیعه اموری که مستند شرعی ندارد، انجام نمی‌دهد؛ نماز جماعت و جمعه را مستحب دانسته، آمین گفتن را به دلیل روایات جایز نمی‌داند و پایان نماز را، با سلام نماز می‌داند.

خلاصه مقاله
محمد بن عبدالوهاب می‌نویسد: «از کارهای شیعه، ترک نماز جمعه و جماعت است؛ ترک آمین گفتن پشت سر امام جماعت در نماز است و ترک «سلام» برای پایان نماز.»
جواب: شیعه اموری که مستند شرعی ندارد، انجام نمی‌دهد؛ نماز جماعت و جمعه را مستحب دانسته، بلکه آن را تاکید می‌کنند؛ آمین گفتن را به دلیل روایات نقل شده جایز نمی‌دانند. سخن محمد بن عبدالوهاب در ترک سلام نماز توسط شیعه هم اشتباه کرده، و شیعه پایان نماز را، سلام گفتن می‌داند.

متن مقاله
از ادعاهای باطل بنیان‌گذار فرقه وهابیت، محمد بن عبدالوهاب، که به یاوه‌گویی و جهل و نادانی در مسائل دینی مشهور و به فرافکنی و افترا معروف است، این است که در کتاب خود ذیل فصل «ترکهم الجمعه و الجماعه» یعنی شرکت نکردن شیعه در نماز جمعه و جماعت می‌نویسد: «از دیگر کارهای شیعه، ترک نماز جمعه و جماعت است... ترک آمین گفتن پشت سر امام جماعت در نماز است، چون معتقدند که نماز باطل می‌شود، و نیز ترک تحیّت، «سلام» بین خود است. وقتی به هم سلام می‌گویند، بر عکس سنت عمل می‌کنند و نیز نماز را با انجام کاری به پایان می‌رسانند و سلام در نماز نمی‌گویند، ... بلکه دست‌ها را چند بار بالا برده بر زانوی خود می‌زنند...»[1]
در جواب او و یاوه‌گویی‌هایش باید بگوییم که، اولاً: شیعه بعضی از امور متعارف و معمول نزد اهل سنت را انجام نمی‌دهند، که مستند شرعی و روایی ندارند، اما آن مقدار کاری که انجام می‌دهند طبق نص صحیح از طرف امامان معصوم (علیهم‌السلام) و فقهای دین است که شیعه از آن پیروی می‌کند، مثلاً: علامه حلی می‌نویسد: «به جماعت خواندن نمازهای واجب روزانه، بی هیچ اختلاف نظری، بین تمامی علما مشروع است، چرا که جزء شعائر و نشانه‌های اسلام است...»[2] و صاحب کتاب مدارک الاحکام می‌نویسد: «... خداوند در هر هفت روز هفته، سی و پنج وعده نماز را واجب کرد، هر مسلمانی واجب است هنگام برپایی نماز واجب، شرکت جوید، مگر پنج کس: بیمار؛ برده؛ مسافر؛ زن؛ کودک، و نماز جمعه یکی از آن نمازهایی است که باید در آن شرکت شود.[3]
ثانیاً: در مورد آمین گفتن در نماز، رأی مذهب شیعه امامیه مخالف با رأی اهل سنت است، چرا که طبق مشهور فقهای شیعه مثل مرحوم کرکی آمده است: اگر آخر سوره‌ی حمد آمین بگوید، نماز را باطل می‌کند  و استدلال شیعه، حدیثی از امام صادق (علیه‌السلام) است که حلبی روایت کرده که به امام صادق (علیه‌السلام) عرض کردم، وقتی از فاتحه الکتاب فارغ می‌شوم، آمین بگویم؟ امام فرمود: نه! و پیامبر هم فرمود: در نماز، گفتن کلمه یا سخنی از آدمیان درست نیست...»[4]
ثالثاً: در ادعای باطل ابن عبدالوهاب که می‌گوید: شیعیان بین خود تحیت سلام را ترک کرده‌اند، از بی‌اساس‌ترین افتراهای اوست، چرا که روایات فراوانی ذیل این موضوع در کتب روایی شیعه وجود دارد که عکس سخن محمد بن عبدالوهاب را ثابت می‌کند، مثل این روایت از فضل بن شاذان که نقل می‌کند: امام رضا (علیه‌السلام) به مأمون نوشت: «تحلیل الصلاه التسلیم.[5] پایان نماز با سلام گفتن است.»
رابعاً: ادعای باطل او درباره‌ی بالا بردن دست‌ها پس از پایان دادن نماز هم، مانند دیگر سخنانش، بی‌دلیل است و ظاهراً او از سنت نبویّ بی‌خبر است، چرا که در کتب صحاح سته، روایاتی وجود دارد که ثابت می‌کند این کار سنت شریف نبویّ بوده و شیعه بعد از پایان نماز، دست‌ها را بالا برده، سه بار تکبیر می‌گویند، مثل این روایت از مفضل بن عمرو که می‌گوید: از امام صادق (علیه‌السلام) پرسیدم چرا نمازگزار پس از سلام، سه بار تکبیر می‌گوید و دست‌ها را بالا می‌برد؟ فرمود: «لان النبیّ لمّا فتح المکه... چون پیامبر وقتی مکه را فتح کرد، کنار حجر الاسود همراه اصحابش نماز ظهر خواند، وقتی سلام داد، دست‌های خود را بالا برده و سه بار تکبیر گفت...»[6] و مثل این روایت از کتب اهل سنت که ابومعبد گفت در زمان پیامبر، وقتی مردم نماز واجب را به پایان می‌بردند، با صدای بلند ذکر می‌گفتند، ابن عباس می‌گفت وقتی صدای ذکر را می‌شنیدم، می‌فهمیدم که نماز را به پایان برده‌اند.[7]
در نتیجه تو خود از این مجمل کلام مفصل خوان.

پی‌نوشت:

[1]. رساله فی الرد علی الرافضه، محمد بن عبدالوهاب، دار الآثار، صنعاء، یمن، ص44.
[2]. تذکره الفقهاء، علامه حلّی، موسسه آل البیت لاحیاء التراث، قم، ایران، باب فی فضل الجماعه، ج4 ص227.
[3]. مدارک الاحکام، عاملی، موسسه آل البیت لاحیاء التراث، قم، ایران، ج4 ص5-6.
[4]. جامع المقاصد، مرحوم کرکی، موسسه آل البیت لاحیاء التراث، قم، ایران، کتاب الصلاه القرائه، ج2 ص248.
[5]. وسائل الشیعه، شیخ حرّ عاملی، موسسه آل البیت لاحیاء التراث، قم، ایران، ابواب التسلیم، ج6 ص418.
[6]. همان، ج6 ص452.
[7]. صحیح مسلم، مسلم نیشابوری، دارالفکر، بیروت، لبنان، کتاب المساجد، باب الذکر بعد الصلاه ج1 ص410.

تولیدی

افزودن نظر جدید

CAPTCHA
لطفا به این سوال امنیتی پاسخ دهید.
Fill in the blank.