تکفیر وهابیان توسط وهابیان دیگر

  • 1398/04/10 - 20:14
از نتایج افراطی‌گری محمد بن عبدالوهاب در تکفیر این است که پیروانش بعد از او، یکدیگر را نیز تکفیر می‌کردند و زنان هم‌دیگر را به اسیری می‌گرفتند. این تکفیر در بین علمای وهابی دو طرفه است، به طوری‌که هر کدام از علمای یک دسته علمای دسته دیگر را کافر می‌خواندند.

خلاصه مقاله
«یکی از نتایج افراطی‌گری محمد بن عبدالوهاب در تکفیر این است که پیروانش بعد از چند سال از مرگ او، یکدیگر را نیز تکفیر می‌کردند و زنان هم‌دیگر را به اسیری می‌گرفتند.» «شیخ عبداللطیف بن عبدالرحمان» هر وقت با امیران عربستان (سعود و عبدالله) مخالفت می‌کرد، جهاد بر ضد آن‌ها را شرعاً واجب می‌دانست، ولی پس از برطرف شدن اختلاف، کمک به آنان را نیز شرعاً واجب اعلام می‌کرد.
حسن بن فرحان مالکی می‌گوید: «نزد من شکی نیست که ملک فیصل و همراهانش خطا کردند، چون بر ولی امر خود خروج کردند... از طرف دیگر ملک عبدالعزیز و همراهانش هم به کفر اینان و ارتدادشان حکم صادر کردند ... این تکفیر در بین علمای وهابی دو طرفه صورت گرفته، به طوری‌که در میان پسران امیر فیصل یعنی عبدالله و سعود که با هم اختلاف کردند و همراه هر کدام از این دو علمایی بودند که هر کدام دیگری را کافر می‌خواندند...»

متن مقاله
بنیان‌گذار فرقه وهابیت، محمد بن عبدالوهاب، با حربه‌ی تکفیر، تمام مسلمین را کافر و مشرک خواند و معتقد بود که اسلام کسانی‌که در بلاد دیگر اسلامی زندگی می‌کنند، حتی والدین آنان دچار اشکال اساسی است، لذا حکم کرد که جان و مال و نوامیس... همه مباح است و از ره‌آورد این افراط، چه جنایاتی که صورت نگرفت و چه خون‌هایی که ریخته نشد. این‌گونه احکام سختگیرانه و صادره از طرف او و کسانی‌که تابع و پیرو عقیده و مذهب باطل او بودند در دهه‌های بعدی و تا به امروز در میان علمای وهابی صادر می‌گردد و خون‌های بیگناهان بی‌شماری بر زمین ریخته می‌شود که حاکی از هوا و هوس دنیایی آنان و جهل و نادانی ایشان نسبت به دین اسلام است که در حقیقت ماهیت پوچ و باطل آن‌ها را آشکارتر می‌کند. جالب این‌که اینان حتی نسبت به هم‌مسلکان خود هم رحم نمی‌کنند و هم‌دیگر را تکفیر می‌کنند.
مثلاً حسن بن فرحان مالکی از علمای افراطی وهابیان که اخیراً به عالم میانه‌رو و معتدل تبدیل شده است، ذیل این موضوع به نقل از کتاب «الدرر السنیه...» می‌گوید: «یکی از نتایج افراطی‌گری محمد بن عبدالوهاب در تکفیر این است که پیروانش بعد از چند سال از مرگ او، یکدیگر را نیز تکفیر می‌کردند و زنان هم‌دیگر را به اسیری می‌گرفتند.»[1] او در پاورقی کتاب خود به نقل از یکی از عالمان وهابی «شیخ عبداللطیف بن عبدالرحمان» می‌گوید: «این عالم حنبلی هر وقت با امیران عربستان (سعود و عبدالله) مخالفت می‌کرد، جهاد بر ضد آن‌ها را شرعاً واجب می‌دانست، ولی پس از برطرف شدن اختلاف، کمک به آنان را نیز شرعاً واجب اعلام می‌کرد.»[2]
هم‌چنین می‌گوید در کتاب «درر السنیه...» این‌گونه نوشته شده که علمای طرفدار ملک عبدالعزیز و علمای طرفدار ملک فیصل، هر کدام دیگری را تکفیر می‌کردند.[3] بعد حسن بن فرحان مالکی می‌گوید: «نزد من شکی نیست که ملک فیصل و همراهانش خطا کردند، چون بر ولی امر خود خروج کردند... از طرف دیگر ملک عبدالعزیز و همراهانش هم به کفر اینان و ارتدادشان حکم صادر کردند که البته اینان هم راه افراطی را در پیش گرفتند، در حالی‌که اعمال آن‌ها کفر و خروج از اسلام نیست... و هم‌چنین این تکفیر در بین علمای وهابی دو طرفه صورت گرفته، به طوری‌که در میان پسران امیر فیصل یعنی عبدالله و سعود که با هم اختلاف کردند و همراه هر کدام از این دو علمایی بودند که هر کدام دیگری را کافر می‌خواندند...»[4]
در نتیجه از این موارد در میان وهابیان، فراوان در کتب «الدرر السنیه...» یافت می‌شود و وقتی خودشان یکدیگر را تکفیر می‌کنند، دیگر چه جای اعتراض و یا سوال باقی می‌ماند که بگوییم به چه دلیل شماها مسلمین را تکفیر می‌کنید؟!!!
فاعتبروا یا اولی الابصار

پی‌نوشت:

[1]. الدرر السنیه فی الاجوبة النجدیه، عبدالرحمن العاصمی النجدی، دار العاصمه، ریاض، عربستان، ج8 ص329- ج9 ص232- 23.
[2]. قراءه فی کتب العقاید، حسن بن فرحان مالکی، مرکز الدراسات التاریخیه، عمان، الاردنیه الهاشمیه، ص123.
[3]. درر السنیه فی الاجوبة النجدیه، عبدالرحمن العاصمی النجدی، دار العاصمه، ریاض، عربستان، ج9 ص209.
[4]. قراءه فی کتب العقاید، حسن بن فرحان مالکی، مرکز الدراسات التاریخیه، عمان، الاردنیه الهاشمیه، ص63

تولیدی

افزودن نظر جدید

CAPTCHA
لطفا به این سوال امنیتی پاسخ دهید.
Fill in the blank.