نظر پنج عالم مشهور اهل سنت درباره‌ی ابن تیمیه

  • 28 خرداد, 1398 - 21:37
قسطلانی می‌گوید: «ابن تیمیه در سخنی زشت و عجیب دارد که به زیارت قبر پیامبر نباید رفت و جایز نیست؛ سبکی بر این نظر ردّیه‌ای نگاشته و دل‌های مومنین را شفاء بخشیده است.» هیثمی می‌گوید: «ابن تیمیه و ابن قیم هوا و هوس خود را خدای خود قرار داده و خداوند آنان را خوار گردانید و زمین را از وجودشان پاک گرداند.» وتری شافعی، ردّیه‌های سنگینی بر ابن تیمیه و افکار فاسدش نوشته است.

علمای زمان ابن تیمیه، او را به خاطر عقاید فاسدش طرد کردند، و در قرون بعدی هم، عالمان فراوانی نسبت به دیدگاه‌های باطل او موضع‌گیری کردند، از جمله قسطلانی، هیثمی، وتری شافعی، مناوی، عبدالله بن صدیق غماری، از علمای اهل سنت مخالف ابن تیمیه هستند:
قسطلانی مصری، متوفای 923 هجری، درباره‌ی ابن تیمیه می‌گوید: «ابن تیمیه در سخنی زشت و عجیب دارد که به زیارت قبر پیامبر نباید رفت و جایز نیست؛... سبکی در کتاب «شفاء السقام» بر این نظر ابن تیمیه ردّیه‌ای نگاشته و با این عملش دل‌های مومنین را شفاء بخشیده است.»[1] و ابن حجر هیثمی، متوفای 974 هجری، درباره‌ی ابن تیمیه می‌گوید: «بر  تو باد به نوشته‌های ابن تیمیه و شاگردش ابن قیم و غیر این دو بنگری که هوا و هوس خود را خدای خود قرار داده و خداوند هم آنان را گمراه کرده و به گوش و قلب ایشان مهر گمراهی زده و چشمانشان را کور کرده؛ ... اینان ملحدان فاسق و منحرفی هستند که از حدّ و رسوم الهی تجاوز کرده و حدود اسلام و حق را پاره کردند؛ ... اینان به بدترین گمراهی و رساترین زیان‌ها و بزرگ‌ترین دروغ‌ها قدم گذاشتند؛ ... پس خداوند اینان را خوار و ذلیل گردانید و زمین را از وجودشان پاک گرداند.»[2]
وتری شافعی، متوفای 980 هجری، یکی دیگر از عالمان اهل سنت، ردّیه‌های سنگینی بر ابن تیمیه و افکار فاسدش به رشته تحریر درآورده و در کتاب «روضه الناظرین و خلاصه مناقب الصالحین» با هجمه‌های فراوان به ابن تیمیه تاخته است.
مناوی، عالم بزرگ اهل سنت، متوفای 1031 هجری، درباره‌ی ابن تیمیه می‌گوید: «جهم بن صفوان خیال کرده بهشت و جهنم فانی می‌شوند... و علمای امت اسلامی، او را به خاطر این سخنش کافر خواندند... ابن قیم و استادش (ابن تیمیه)، برای ثابت کردن این نظریه چندین رساله نوشته و بسیار سخن گفتند؛ به طوری‌که به کفر نزدیک شدند...»[3] و عبدالله بن صدیق غماری، عالم معاصر اهل سنت، متوفای 1413 هجری، درباره‌ی ابن تیمیه می‌گوید: «... او ناصبی و دشمن حضرت علی (علیه‌السلام) است و حضرت فاطمه (سلام‌الله‌علیها) را متهم به نفاق کرده... بدعت‌گذاران پس از او، شاگرد کتاب‌های او و نتیجه‌ی افکار و میوه‌های کاشته شده‌ی اویند...»[4]
در نتیجه می‌بینیم که اینان از جمله بزرگانی بودند که به مخالفت با دیدگاه‌های افراطی و فاسد ابن تیمیه پرداختند، و چه بد کسانی (وهابیت) که دنباله‌رو عقاید فاسد اویند.
فاعتبروا یا اولی الابصار

پی‌نوشت:

[1]. مواهب اللدنیه...، قسطلانی، موسسه فرهنگی تبیان، قم، ایران، ج4 ص574.
[2]. الفتاوی الحدیثیه، ابن حجر هیثمی، دار التقوی، دمشق، سوریه، ص203.
[3]. فیض القدیر، مناوی، المکتبه التجاریه الکبری، قاهره، مصر، ج6 ص31.
[4]. صبح السافر...، عبدالله بن صدیق غماری، چاپ المصریه، قاهره، مصر، ص54.

تولیدی

إضافة تعليق جديد

CAPTCHA
This question is for testing whether or not you are a human visitor and to prevent automated spam submissions.
Fill in the blank.