گرفتن خورشید در مصیبت امام حسین

  • 1396/11/23 - 13:52
یکی از شبهات وهابیت در موضوع شهادت امام حسین (علیه السّلام) انکار اتفاقاتی است که پس از شهادت آن حضرت در عالم کون و مکان روی داده است؛ ابن تیمیه حرّانی، سرکرده‌ی وهابیت که چشم دیدن هیچ فضیلتی از اهل بیت (علیهم السّلام) را ندارد، در این‌باره می‌گوید: «به‌ خوبی روشن است که اینها جز مزخرفات چیزی نیست.»

یکی از شبهات وهابیت در موضوع شهادت امام حسین (علیه السّلام) انکار اتفاقاتی است که پس از شهادت آن حضرت در عالم کون و مکان روی داده است؛ ابن تیمیه حرّانی، سرکرده‌ی وهابیت که چشم دیدن هیچ فضیلتی از اهل بیت (علیهم السّلام) را ندارد، در این‌باره می‌گوید: «به‌خوبی روشن است که بیشتر آن‌چه در این‌باره (دگرگونی و آشفتگی در آفرینش) هم‌چون بارش خون، سرخ‌گون شدن آسمان، جاری شدن خون از زیر سنگ روایت شده، دروغ است و هیچ‌یک از این موارد برای کشته شدن هیچ‌کس پدید نمی‌آید و این‌ها اموری طبیعی است که همواره رخ داده و می‌دهد و این روایات جز مزخرفات چیزی نیست.»[۱]

این در حالی است که در متون اهل‌سنت و مورد قبول وهابیت آمده: «هنگامی که امام حسین (علیه السّلام) به شهادت رسید، خورشید گرفت و آن‌قدر تاریک شد که هنگام ظهر ستاره‌های آسمان ظاهر گردیدند؛ از این اتفاق پنداشتم که قیامت برپا شده است!.»[2] همچنین راوی می‌گوید: «دربان دارالاماره ابن زیاد برایم روایت کرد: هنگامی که سر مبارک امام حسین (علیه السّلام) را در برابر ابن زیاد نهادند، دیدم که از دیوارهای دارالاماره خون جاری می‌گشت.»[3]

و نیز درباره سرخ شدن پهنه آسمان پس از شهادت امام حسین (علیه السّلام) در برخی کتب معتبر اهل‌سنت و مورد قبول وهّابیت آورده‌اند: «یزید بن ابی زیاد گوید:... پس از شهادت حسین بن علی (علیهما السّلام) پهنه آسمان قرمز رنگ شد.»[4]

همچنین از امّ‌حیان روایت کرده‌اند: روز شهادت حسین (علیه السّلام) آسمان سه شبانه روز تاریک شد و هر کس دست به زعفران می‌زد دستش می‌سوخت و زیر هر سنگی در بیت المقدس خون دیده می‌شد.»[5] و در این باره آورده‌اند: «عبدالملک شخصی را نزد پسر راس الجالوت فرستاد تا از وی بپرسد: آیا پس از کشته شدن حسین (علیه السّلام) نشانه‌ای در جهان دیده شده یا نه؟ او در پاسخ گفت: هیچ سنگی از زمین برداشته نشد، مگر این که خون تازه دیده می‌شد.»[6]

پی‌نوشت:

[۱]. «و بهذا و غیره یتبیّن أنّ کثیرا ممّا روی فی ذلک کذب مثل کون السّماء أمطرت دما فإنّ... .» منهاج السنة النبویة، ابن تیمیه، مؤسسه قرطبه، ج ۴، ص ۵۶۰.
[2]. «عن أبو قبیل لمّا قتل الحسین بن علیّ علیه السّلام کسفت الشّمس کسفة بدت الکواکب... .» سنن بیهقی الکبری، بیهقی، مکة المکرمة، ج 3، ص 337.
[3]. «سمعت مروان مولی هند بنت المهلّب، قال: حدّثنی بوّاب عبید الله بن زیاد أنّه لمّا جئ برأس... .» تاریخ مدینة دمشق، ابن عساکر، دارالفکر، بیروت، ج 14، ص 229.
[4]. «و قال... عن یزید بن أبی زیاد، قال: قتل الحسین ولی أربع عشرة سنة، و صار الورس الّذی کان فی عسکرهم... .» مختصر تاریخ دمشق، محمد بن مکرم بن منظور الأفریقی، دارالنشر، ج 2، ص 445.
[5]. «امّ حیّان قالت یوم قتل الحسین أظلمت علینا ثلاثا و لم یمسّ أحد من زعفرانهم شیئا فجعله علی وجهه إلّا احترق... .» تهذیب الکمال، مزی، مؤسسة الرسالة، بیروت، ج 6، ص 434.
[6]. «محمد بن عمر عن أبیه قال أرسل عبد الملک إلی إبن رأس الجالوت فقال هل کان فی قتل الحسین علامة... .» تاریخ مدینة دمشق، ابن عساکر، دارالفکر، بیروت، ج 14، ص 230.

تنظیم و تدوین

افزودن نظر جدید

CAPTCHA
لطفا به این سوال امنیتی پاسخ دهید.
Fill in the blank.